Herstel in Kirgizië.

93865275-CE1A-4A33-B122-F54C85C41CB2

Voordat ik verslag doe over onze (Johan is ondertussen aangekomen in Osh) gezamenlijke tocht over de Pamir Highway, eerst een verhaal dat ik in Osh heb gehoord.

Nadina is een Kirgizische vrouw die me een bijzonder verhaal over herstel vertelt. We komen in gesprek over geestelijke gezondheidszorg nadat ze (zoals velen) vraagt wat voor werk ik doe. Meestal begin ik dan met het verhaal dat ik na 30 jaar werk een jaar vrij heb genomen en een jaar fiets. Als de interesse in mijn werk er dan nog is, probeer ik duidelijk te maken hoe ik professioneel mijn dagen invul. Bij Nadina is de interesse wederzijds, enerzijds omdat ze goed Engels spreekt, en anderzijds omdat ze een interessant verhaal te vertellen heeft. 

Het begint met de geschiedenis van haar zus, een vrouw met ernstige depressieve klachten en een jarenlange opname in een psychiatrische kliniek in Dushanbe. Ze is daardoor niet meer in staat haar dochter op te voeden en die taak neemt Nadina op zich. Ze voedt het meisje op als haar eigen dochter en dat lijkt tot op volwassen leeftijd goed te gaan. Tot het moment waarop ze zelf een kind krijgt en daarna een post-partum depressie krijgt. Nadina weet haar te motiveren professionele hulp te zoeken en dat betekent in Kirgizië al snel een maandenlange opname in een kliniek. De opname wordt snel geregeld en Nadina besluit, tegen alle conventies in, mee te gaan naar de kliniek om dicht bij haar dochter te kunnen blijven. Het heeft veel moeite gekost om de behandelaren te overtuigen om haar ook in de kliniek te laten verblijven, en uiteindelijk wordt besloten haar ook ‘op te nemen’. 

Samen brengen ze een maand door in de kliniek waarna het zo goed gaat dat ze samen weer naar huis gaan. Ik vond het een ijzersterke zet om zo de nabijheid te behouden vanuit de familie. En van een enorm doorzettingsvermogen getuigen om dit voor elkaar te krijgen. Iets wat bij ons ook niet erg gebruikelijk is…..

Helaas gaat het snel daarna weer slechter met haar dochter en is opnieuw hulp nodig. De man van haar dochter wil geen opname meer voor zijn vrouw en zoekt hulp in zijn geloofsgemeenschap, de islam. De jonge vrouw vindt steun en structuur in het belijden van de islam en hiermee lukt het haar langdurend om haar depressie terug te dringen. Nadina vertelt dat het nog steeds goed gaat met haar dochter en dat het geloof, en de structuur die ze daarin vindt, echt helpt. 

Tja, daar sta ik dan met mijn scepsis over geloof als herstelmethode!

Foto;

De Soelajman-Too (Kirgizisch: Сулайман-Тоо; “Troon van Salomo(n)”) is een 1100m hoge berg in Kirgizië, nabij de stad Osj, waar deze oprijst vanuit de vlakke Ferganavallei. De heilige berg vormt een pelgrimsoord voor moslims en was dit ook al in pre-islamitische tijden. (Wikipedia)

3 gedachtes over “Herstel in Kirgizië.

  1. Da’s knap, een pelgrimsoord voor moslims zijn als er nog geen moslims bestaan…

  2. Ach Bert ik ben verbaasd dat jij verbaasd bent.
    Ken jij onze aloude Marx niet meer?
    Hij zei toch al:
    ‘Geloof’ is de opium van het volk.
    Ik hou me ook op de been met xtc
    een vrolijke groet uit warm Amsterdam

  3. Weer een mooi verhaal Bert. Omgeving betrekken in de behandeling is noodzaak.👌

Reacties zijn gesloten.